Gedichten

Die dag.

Die dag, die kan ik niet vergeten,
Ik raakte volkomen uit mijn evenwicht.
Door verbijstering en ongeloof bevangen,
zag ik het leven in een heel ander licht.

Die mededeling, ik probeer het te bevatten,
allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd.
Het kan niet waar zijn is de conclusie,
Maar die hoop wordt snel in mij gedoofd.

Door de starende blikken van geliefden,
vol met vragen en intens verdriet,
raakt mijn ziel verslagen, voel me onmachtig,
Ik zoek hulp, maar God bereiken kan ik niet.

Daar sta je dan met slappe handen,
waar ik mee wil troosten maar waar niets van komt.
De woorden die ik zeggen wilde
blijven steken in mijn keel, het geluid verstomt.

Tot mijn schrik moet ik erkennen,
meestal weet ik hoe het verder moet.
Maar hieraan kan ik niets veranderen,
dat is de strijd die in mij woedt.

Als door verlamming word ik overweldigd,
alle krachten vloeien uit mijn lichaam weg.
Even sta ik stil zonder enige gedachte,
het is ook beter dat ik even maar niets zeg.

Een vreemd gevoel van schuld komt boven.
Had ik hieraan toch iets kunnen doen?
Had ik het onheil kunnen weren,
als ik er bij geweest was, toen?

Die vreemde waas die me omhulde,
opeens is alles anders dan voorheen.
De tranen die maar blijven vloeien.
Het is zo stil in mij en voel me zo alleen.

Ik weet nu wat het wil zeggen,
iemand te verliezen waar je om gaf.
Wat het betekent, los te moeten laten,
en niets kunt doen tegen het graf.

Vertwijfeld leg ik alles in Gods handen.
Bij Hem is het veilig, Hij kent mijn diepe smart.
Geef mij rust Heer en omarm me
zodat ik kan schuilen aan Uw hart.

Leidt mij Heer op al mijn wegen,
en wanneer mijn voet geen vaste bodem vindt.
Leer mij het dan steeds bij U te zoeken.
Want U bent mijn Vader en ik Uw kind.

2006

©Een Christelijk Leven.